➸ Voor op de dagen waarop je je verslagen voelt...

Soms voel je je verslagen.

Niet door één groot ding,

maar door duizend kleine breuken onderweg.

Te veel afscheid.

Te veel hopen.

Te veel dragen terwijl niemand echt zag

hoe moe je eigenlijk was.

Soms voelt het alsof het leven je steeds net niet vasthoudt

wanneer je valt.

Alsof je telkens opnieuw moet opstaan

terwijl iets in jou gewoon even wil blijven liggen.

Niet omdat je dood wil.

Maar omdat je moe bent van vechten

voor licht.

Moe van sterk zijn.

Moe van voelen.

Moe van jezelf steeds opnieuw bijeenrapen

na weer een teleurstelling.

En toch…

onder alles wat opgeeft

zit nog steeds iets zachts dat fluistert:

❝ blijf nog even ❞

Misschien hoeft het leven niet vandaag opgelost te worden.

Misschien hoef je niet vandaag de sterke versie van jezelf te zijn.

Misschien is het genoeg

om langzaam terug te keren

naar je eigen ademhaling.

Naar een kop thee.

Naar rust.

Naar kleine stukjes leven.

Misschien ontstaat hoop niet altijd als vuurwerk.

Misschien komt het terug

als iets heel kleins dat zegt:

❝ begin maar opnieuw, maar zachter dit keer ❞

➸ En hoe raap je jezelf dan praktisch op wanneer je de verbinding met jezelf steeds kwijtraakt?

Misschien niet door jezelf meteen terug te “vinden”.

Maar eerst door te stoppen met vechten tegen wat je voelt.

Vaak raak je jezelf niet kwijt

omdat je zwak bent,

maar omdat je te lang hebt geprobeerdom door te gaan

terwijl iets in jou eigenlijk gehoord wilde worden.

Een mens kan zichzelf niet blijven dragen

zonder rust.

Zonder zachtheid.

Zonder echte bedding.

En dan ontstaat soms die pijnlijke gedachte:

❝ hoor ik hier eigenlijk wel thuis? ❞

Maar vaak betekent die vraag niet

dat je hier niet hoort.

Vaak betekent het

dat je te lang verwijderd bent geweest

van jezelf.

➵ Dus begin kleiner.

Niet met:

❝ hoe word ik weer mezelf? ❞

Maar met:

❝ wat voel ik nu eigenlijk echt? ❞

Zonder het meteen te analyseren.

Zonder het op te lossen.

Zonder jezelf weg te duwen.

Alleen erkennen:

❝ ik voel me moe ❞

❝ ik voel me leeg ❞

❝ ik voel me verdwaald ❞

❝ ik voel me teleurgesteld ❞

Dat alleen al

brengt vaak iets zachts terug in je systeem.

Want gevoelens worden meestal zwaarder

wanneer je ertegen vecht.

➵ Vraag daarna niet meteen:

❝ hoe kom ik hier vanaf? ❞

Maar eerder:

❝ kan ik dit gevoel heel even toelaten zonder mezelf te verlaten?❞

Dat is vaak waar het oprapen begint.

Niet in forceren.

Niet in jezelf fixen.

Maar in aanwezigheid.

In blijven.

In jezelf niet opnieuw afwijzen

omdat je moe bent.

➵ En daarna pas de praktische dingen.

Een douche nemen.

Water drinken.

Je telefoon even wegleggen.

Iets voedzaams eten.

Je bed verschonen.

Even wandelen.

Ademen.

Rust.

Iemand toelaten.

Geen gigantische transformatie.

Alleen kleine signalen aan je lichaam

en zenuwstelsel:

❝ ik ben er nog voor jou ❞

➵ Want jezelf oprapen betekent niet altijd dat je ineens weer gelukkig bent.

Soms betekent het gewoon:

dat je besluitom jezelf vandaag

niet opnieuw achter te laten.

En misschien is dat voorlopig genoeg. 🤍