Wanneer bewustwording je confronteert met jezelf ➸ en hoe je daar doorheen beweegt

Er komt een moment in je groei waarop je terugkijkt en iets voelt wat moeilijk te verdragen is.

Niet alleen ongemak, maar een diep soort herkenning...

❝Was ik zó?

Heb ik dat echt gedaan?

Waarom zag ik dat toen niet?❞

En soms nog pijnlijker:

❝Ben ik eigenlijk wel een goed mens?❞

Dit is een kantelpunt dat veel mensen verkeerd begrijpen.

Het voelt alsof je terugvalt, maar in werkelijkheid gebeurt precies het tegenovergestelde.

Je wordt je bewust van jezelf.

➸ Dit is geen terugval, dit is bewustzijn

We denken vaak dat groei eruitziet als rust, helderheid en zelfliefde. Als iets wat licht en stabiel voelt.

Maar echte groei begint vaak ergens anders:

» ongemak

» schaamte

» het zien van jezelf in patronen die je liever niet had gezien

Niet omdat je slechter wordt, maar omdat je bewuster wordt.

❝Je kunt jezelf pas echt aankijken op het moment dat je er klaar voor bent❞

En dat moment voelt zelden comfortabel.

➸ De valkuil: jezelf veroordelen

Wanneer je jezelf begint te zien met nieuw bewustzijn, ontstaat vaak een harde innerlijke stem.

❝Dit was fout❞

❝Ik had beter moeten weten❞

❝Zo wil ik niet zijn❞

Maar hier zit een belangrijk misverstand.

Je kijkt met je huidige bewustzijn naar je vroegere gedrag. En dat is oneerlijk.

Je oude zelf handelde niet vanuit het bewustzijn dat je nu hebt. Ze deed wat ze kon met wat er toen beschikbaar was.

➸ Wat je nu misschien “toxic” noemt, was ooit bescherming of onbewust gewoontepatroon

Veel van wat je nu kritisch bekijkt in jezelf, was ooit een vorm van overleving of bescherming.

Misschien gaf je te veel, omdat je liefde zocht.

Misschien trok je je terug, omdat je veiligheid nodig had.

Misschien zocht je bevestiging, omdat je jezelf even niet kon dragen.

Dat zijn geen fouten in je karakter.

Dat zijn strategieën.

➸ Onbewuste pogingen om liefde en veiligheid te ervaren....

➸ Waarom het zo intens voelt

Wanneer je hart opent en je bewuster wordt, zie je niet alleen je licht, maar ook je patronen.

En dat kan voelen als:

❝Ik zie mezelf ineens heel helder… en dat doet pijn❞

Maar precies daarin zit de verschuiving.

Je ziet het.

En dus bén je het niet meer volledig.

➸ Groei is niet perfect worden

Groei betekent niet dat je nooit meer iets verkeerd doet.

Groei betekent:

» sneller herkennen wat er gebeurt

» verantwoordelijkheid nemen zonder jezelf te verliezen

» terug kunnen keren naar verbinding

Met jezelf, en met de ander.

➸ Van schaamte naar verantwoordelijkheid

Schaamte zegt:

❝Ik bén fout❞

Verantwoordelijkheid zegt:

❝Ik deed iets wat niet klopte, en ik kan het anders doen❞

Dat verschil lijkt klein, maar verandert alles.

Schaamte sluit je af.

Verantwoordelijkheid opent ruimte.

➸ De verschuiving naar zelfliefde

In plaats van:

❝Ik was te veel❞

mag je leren denken:

❝Ik voelde veel, maar wist nog niet hoe ik dat in balans kon dragen❞

En in plaats van:
❝Ik heb het verpest❞
wordt het:
❝Ik heb geleerd❞

>> Zelfliefde ontstaat niet door jezelf goed te vinden, maar door jezelf te kunnen dragen terwijl je groeit.

➸ Zelfliefde is niet jezelf leuk vinden

Veel mensen denken dat zelfliefde betekent dat je jezelf accepteert wanneer je “goed” bent.

Maar echte zelfliefde begint daar waar dat niet lukt.

❝Zelfliefde begint op de plekken waar je jezelf zou willen afwijzen❞

Daar waar je normaal weg zou bewegen van jezelf…en toch blijft.

Jezelf ontmoeten...

Zelfs in de delen die je het liefst wegduwt.

❝Omarm de draak in jezelf❞

Niet door haar te veranderen of te verslaan,

maar door haar niet langer alleen te laten.

Met zachtheid.

Met aanwezigheid.

Een innerlijke omarming.

Alsof je van binnen zegt:

❝Ik ben hier… ook voor dit deel van mij❞

En misschien is dat het echte werk.

Niet het licht najagen,

maar het donker in jezelf leren dragen

totdat het vanzelf zachter wordt.

➸ zie ook artikel over emotional hugging

❝Want je wordt geen beter mens door jezelf af te wijzen, maar door jezelf te kunnen dragen terwijl je groeit❞