❝ Geef je over aan het leven 〰️ van dood willen naar volledig leven ❞

Er is een quote die me altijd diep raakt:

❝ There is a crack in everything, that's how the light gets in... ❞ 〰️ Leonard Cohen ( ➸ song: Anthem)

Vaak denken we dat onze kracht zit in onze perfectie.

In onze wijsheid.

In onze groei.

In hoe ver we gekomen zijn.

Maar wat als onze grootste kracht juist ontstaat op de plekken waar we gebroken zijn geweest?

Op de plekken waar we niet wisten hoe verder.

Waar we verdwaalden.

Waar we wilden opgeven.

Waar het leven ons openbrak.

➸ Van dood willen naar leven

Als ik eerlijk ben, heb ik een groot deel van mijn leven een verlangen naar de dood gekend.

Niet altijd letterlijk.

Maar wel als onderstroom.

Een verlangen om weg te zijn.

Om niet volledig hier te hoeven zijn.

Om niet volledig te hoeven voelen.

Om niet volledig deel te nemen aan het leven.

Misschien herken je dat.

Niet omdat je dood wilt.

Maar omdat leven soms zo intens kan voelen.

Zo kwetsbaar.

Zo pijnlijk.

Zo oncontroleerbaar.

Ik heb geprobeerd te begrijpen waarom.

Waarom er tegelijkertijd een diep verlangen naar leven was...

en een verlangen om eruit te verdwijnen.

Maar hoe ouder ik word...

hoe meer ik begin te zien dat het leven me niet probeerde weg te duwen.

Het probeerde me juist naar binnen te trekken.

Dieper het leven in.

Dieper mijn lichaam in.

Dieper mijn mens-zijn in.

➸ Niet ontsnappen aan het leven

Misschien is dat wat veel van ons proberen.

Niet bewust.

Maar subtiel.

Via controle.

Via spirituele concepten.

Via perfectionisme.

Via afleiding.

Via altijd bezig zijn met de volgende stap.

De volgende versie van onszelf.

De volgende doorbraak.

Maar het leven blijft ons dezelfde uitnodiging geven:

❝ Ben je bereid hier te zijn? ❞

Niet morgen.

Niet wanneer alles opgelost is.

Niet wanneer je geheeld bent.

Niet wanneer je eindelijk begrijpt hoe het werkt.

Maar nu.

Precies zoals dit moment is.

➸ De scheur is geen fout

Misschien zijn de plekken waar je worstelt geen vergissingen.

Misschien zijn ze de ingang.

De scheur waar het licht doorheen komt.

Niet ondanks je menselijkheid.

Maar dankzij je menselijkheid.

Misschien zijn je gevoeligheid.

Je angst.

Je twijfels.

Je gebroken hart.

Je fouten.

Je verlies.

Je onzekerheden.

Niet de obstakels op het pad.

Maar het pad zelf.

Want hoe kun je werkelijk compassie kennen zonder pijn?

Hoe kun je werkelijk liefde begrijpen zonder verlies?

Hoe kun je werkelijk thuiskomen zonder eerst verdwaald te zijn geweest?

➸ Je flaws zijn niet tegen je

Lange tijd denken we dat we onszelf moeten repareren.

Dat er iets mis is.

Dat we eerst een betere versie van onszelf moeten worden.

Maar wat als het leven niet wacht op een perfecte versie van jou?

Wat als het leven juist via jouw imperfecties naar buiten probeert te komen?

De vrouw die vandaag schrijft...

is niet ontstaan ondanks haar worstelingen.

Maar mede dankzij haar worstelingen.

Niet omdat lijden noodzakelijk is.

Maar omdat doorleefde ervaring een wijsheid geeft die geen boek je kan leren.

Je diepste wond wordt vaak de plek waar je het meeste begrip ontwikkelt.

Je grootste onzekerheid wordt vaak de plek waar je het meest menselijk wordt.

Je grootste uitdaging wordt vaak de plek waar je later licht voor anderen kunt brengen.

➸ Hoe leeft bewustzijn als mens?

Dat is misschien wel de vraag die mij tegenwoordig het meest bezighoudt.

Niet:

❝ Hoe word ik verlicht? ❞

Maar:

❝ Hoe leeft bewustzijn als mens? ❞

Hoe heeft bewustzijn lief?

Hoe rouwt bewustzijn?

Hoe creëert bewustzijn?

Hoe stelt bewustzijn grenzen?

Hoe gaat bewustzijn om met verlies?

Hoe zegt bewustzijn ja tegen het leven?

Misschien is verlichting niet het verlaten van de menselijke ervaring.

Misschien is verlichting het volledig bewonen ervan.

Niet minder mens worden.

Maar vollediger mens worden.

➸ Geef je over aan de stroom

Overgave betekent niet dat je stopt met leven.

Het betekent niet dat je passief wordt.

Of dat je geen verlangens meer hebt.

Een rivier geeft zich ook over aan haar stroom.

En toch beweegt ze.

Ze stroomt.

Ze creëert.

Ze vormt landschappen.

Ze vindt haar weg.

Misschien werkt het leven net zo.

Misschien hoef je niet alles te controleren.

Niet alles te begrijpen.

Niet alles vast te houden.

Misschien mag je leren meebewegen.

Met wat zich aandient.

Met wat gevoeld wil worden.

Met wat geboren wil worden.

Met wat wil sterven.

Niet door op te geven.

Maar door mee te werken met het leven in plaats van ertegen te vechten.

➸ Maar heb je dan nog vrije wil?

Dit is een vraag die me de laatste jaren steeds vaker bezighoudt.

Want hoe meer ik zie hoe gedachten verschijnen...

hoe emoties opkomen...

hoe verlangens zich aandienen...

hoe het leven zich ontvouwt...

hoe minder het voelt alsof ik alles controleer.

Een gedachte verschijnt.

Een verlangen verschijnt.

Een inzicht verschijnt.

Een ingeving verschijnt.

Vaak heb ik daar niet bewust voor gekozen.

Ze komen simpelweg op.

Net zoals een wolk verschijnt aan de hemel.

En toch voelt het niet alsof ik slechts een passieve toeschouwer ben.

Alsof ik achterover moet leunen en nergens meer aan deelneem.

Integendeel.

Ik voel me juist levendiger betrokken bij het leven dan ooit.

Misschien gaat vrije wil niet over volledige controle.

Misschien gaat het over samenwerking.

Een dans tussen jou en het leven.

Tussen bewustzijn en vorm.

Tussen overgave en participatie.

Het leven beweegt.

En tegelijkertijd mag jij meebewegen.

Het leven nodigt uit.

En tegelijkertijd mag jij antwoorden.

Het leven opent een deur.

En tegelijkertijd mag jij erdoorheen stappen.

Misschien hoef je niet alles te sturen.

Maar hoef je ook niet stil te blijven staan.

Misschien mag je luisteren.

Voelen.

En vervolgens handelen vanuit wat op dat moment waar voelt.

Niet vanuit controle.

Niet vanuit angst.

Maar vanuit aanwezigheid.

En misschien is dat de meest bevrijdende vorm van vrije wil die er bestaat: niet de vrijheid om alles te bepalen...maar de vrijheid om volledig ja te zeggen tegen het leven terwijl het zich ontvouwt.

Vroeger was ik vaak bezig met:

❝ Hoe creëer ik mijn ideale leven? ❞

En nu lijkt de vraag steeds meer te worden:

❝ Hoe werk ik samen met het leven dat zich door mij heen wil leven? ❞

Dat is een veel zachtere vorm van kracht.

Maar paradoxaal genoeg vaak ook een veel krachtigere.

➸ Van overleven naar leven

Misschien is dat uiteindelijk de reis.

Niet van slecht naar goed.

Niet van onbewust naar perfect.

Niet van mens naar verlicht.

Maar van overleven naar leven.

Van weerstand naar aanwezigheid.

Van controle naar vertrouwen.

Van afgesloten zijn naar deelnemen.

Van dood willen...

naar werkelijk leven.

➸ Tot slot

Misschien gaat het leven uiteindelijk niet over het vermijden van pijn.

Maar over het volledig ontmoeten van het leven.

Met alles wat erbij hoort.

De liefde.

De rouw.

De vreugde.

De angst.

De stilte.

De chaos.

Het begin.

Het einde.

En alles daartussenin.

Misschien is de grootste vrijheid niet dat er niets meer breekt.

Maar dat je niet langer bang bent voor wat breekt.

Omdat je hebt ontdekt:

❝ The crack is where the light comes in. ❞

En misschien...

is het precies door die scheuren heen

dat het leven jou steeds verder uitnodigt

om volledig hier te zijn.

Volledig aanwezig.

Volledig mens.

Volledig levend.

🤍🪶