Jouw triggers zijn van jou ➸ maar je bent niet alleen op de wereld

In de wereld van persoonlijke groei hoor je het vaak:

❝Alles is jouw eigen verantwoordelijkheid.❞

En ergens klopt dat.

Je triggers…je emoties…je reacties…

die ontstaan in jou.

Maar hier gaat het vaak mis.

Want in relaties is het niet óf-óf.

Het is én-én.

(even als zoveel dingen in het leven...;)

➸ De waarheid van binnen (a la Jan Geurtz)

Volgens de visie van Jan Geurtz zijn je triggers geen fout van de ander.

Ze raken iets ouds.

Een plek in jou waar nog pijn zit.

Waar nog behoefte zit.

Waar je ooit iets gemist hebt.

Dus wanneer je partner iets doet en jij schiet in:

〰️ afwijzing

〰️ jaloezie

〰️ angst

〰️ boosheid

…dan is dat jouw ingang.

Niet om de ander te fixen.

Maar om naar binnen te keren.

❝Wat wordt hier in mij geraakt?❞

➸ Maar dit betekent niet dat alles maar kan

Hier wordt het vaak scheef.

Sommige mensen horen:

❝Mijn triggers zijn van mij❞

En maken daar van:

❝Dus de ander hoeft nergens rekening mee te houden❞

Dat is geen bewustzijn.

Dat is emotionele onveiligheid in een spiritueel jasje.

Want ja 〰️ je triggers zijn van jou.

Maar je gedrag heeft impact op de ander.

➸ Relaties leven in het veld tussen twee mensen

Een relatie is geen solo proces.

Het is een dynamiek.

Een wisselwerking.

Dus naast:

❝Ik ben verantwoordelijk voor mijn triggers❞

Bestaat ook:

❝Ik ben verantwoordelijk voor hoe ik met jou omga❞

Dat betekent:

» dat je niet bewust over iemands grenzen heen blijft gaan

» dat je rekening houdt met elkaars gevoeligheden

» dat je bereid bent je gedrag aan te kijken

Niet uit schuld.

Maar uit zorg.

➸ Echte volwassenheid is dit spanningsveld kunnen dragen

Dit is waar het schuurt.

Want het vraagt dat je twee dingen tegelijk kunt vasthouden:

❝Mijn gevoel is van mij❞

én

❝Mijn gedrag doet iets met jou❞

Dus ja 〰️ als jij getriggerd raakt:

ga naar binnen.

Maar ook 〰️ als jij iets doet wat de ander raakt:

blijf niet wegduiken achter “dat is jouw trigger”.

➸ Hoe dit er in de praktijk uitziet

Stel:

Je partner voelt zich afgewezen omdat jij afstand neemt.

Jij kunt dan zeggen:

❝Dat is jouw verlatingsangst❞

Klaar.

Maar dat creëert afstand.

Of je kunt zeggen:

❝Ik zie dat dit je raakt.❞

❝Dat gevoel is van jou, maar mijn gedrag speelt wel een rol.❞

❝Laten we kijken wat hier gebeurt 〰️ bij ons allebei.❞

Dát is verbinding.

➸ Compassievolle communicatie zonder behoeftigheid

Je hoeft jezelf niet weg te cijferen.

Maar je hoeft ook niet hard te worden.

Hier komt iets in beeld wat lijkt op principes uit Geweldloze Communicatie:

❝Dit is wat ik voel❞

❝Dit is wat ik nodig heb❞

❝En dit is wat ik zie gebeuren tussen ons❞

Zonder beschuldiging.

Zonder claimen.

Maar ook zonder jezelf te verlaten.

➸ Triggers als ingang 〰️ relatie als spiegel

Je partner is niet de oorzaak van je pijn.

Maar ze raken het wel aan.

En andersom geldt precies hetzelfde.

Dus een relatie wordt geen plek waar je niets meer voelt.

Het wordt een plek waar alles zichtbaar wordt.

En precies daar zit de groei.

➸ Wat helpt om dit gezond te houden

Blijf naar binnen kijken » ❝Wat is van mij?❞

Blijf naar buiten kijken » ❝Wat doet mijn gedrag met jou?❞

» Vertraag

» Niet meteen reageren, maar voelen

» Neem verantwoordelijkheid

» Zonder schuld, zonder schaamte

» Blijf in gesprek

Ook als het ongemakkelijk wordt

➸ Tot slot

Relaties gaan niet over perfect gedrag.

Ze gaan over bewustzijn.

Over kunnen zeggen:

❝Ik zie mijn stuk… en ik zie jou.❞

En misschien is dat wel de meest volwassen vorm van liefde die er is:

Niet jezelf verliezen in de ander.

Niet de ander wegduwen met “dit is van jou”.

Maar elkaar ontmoeten…precies in dat midden.