Waarom het soms niet werkt - ook als jullie allebei je best doen
- Willemijn Heins
- 13 apr
- 3 minuten om te lezen
>> Over emotionele draagkracht en verantwoordelijkheid in relaties
Soms doe je alles “goed”.
Je communiceert rustig.
Je spreekt je behoeften uit.
Je reflecteert op jezelf.
En toch… loopt het vast.
Niet omdat er geen liefde is.
Maar omdat er iets anders meespeelt waar we minder vaak woorden aan geven:
emotionele draagkracht en waar iemand verantwoordelijkheid legt.
Je kunt niet alles oplossen met communicatie
We hebben geleerd dat als we maar goed genoeg communiceren, alles oplosbaar is.
Maar communicatie werkt alleen als er iets is om op te landen.
Je kunt nog zo helder zijn, maar als de ander:
snel overspoeld raakt
dichtklapt bij spanning
of niet kan reflecteren zonder in verdediging te schieten
dan komt jouw boodschap simpelweg niet binnen zoals je bedoelt.
Niet omdat het niet klopt.
Maar omdat het niet gedragen kan worden.
Emotional capacity: niet iedereen kan je ontmoeten waar jij bent
Emotional capacity gaat over hoeveel iemand kan:
voelen
reguleren
verdragen
en verwerken
En dat verschilt enorm per persoon.
Sommige mensen kunnen:
ongemak verdragen zonder weg te gaan
feedback horen zonder in te storten
emoties voelen zonder overspoeld te raken
Anderen willen dat misschien wel, maar kunnen het (nog) niet.
En dat is een moeilijke realisatie, want:
iemand kan oprecht van je houden, en je toch niet kunnen dragen
Hier ontstaat vaak verwarring.
Je ziet de intentie, dus je blijft.
Je legt het nog een keer uit.
Nog iets zachter. Nog iets duidelijker.
Misschien ligt het toch aan jou?
Maar soms ligt het niet aan hoe je het brengt.
Soms ligt het aan wat de ander kan ontvangen.
Locus of control: waar ligt verantwoordelijkheid?
Naast capaciteit speelt er nog iets: waar iemand verantwoordelijkheid legt.
Mensen met een meer externe focus ervaren hun binnenwereld vaak als iets wat door de ander komt:
“jij maakt mij zo”
“door jou voel ik dit”
Mensen met een meer interne focus doen iets anders:
“ik voel dit, dus ik kijk ook naar mijn aandeel”
“wat gebeurt er in mij?”
In relaties zie je dit verschil scherp:
De één reflecteert.
De ander reageert.
De één neemt verantwoordelijkheid.
De ander legt die buiten zichzelf.
En dan ontstaat er scheefgroei, zelfs als de intentie aan beide kanten goed is.
Waar het vaak misgaat
De combinatie van deze twee bepaalt veel meer dan we denken:
iemand die weinig kan dragen én weinig verantwoordelijkheid neemt
iemand die veel kan dragen én veel verantwoordelijkheid neemt
Dat zijn geen gelijke posities.
Wat er dan gebeurt:
de één gaat steeds meer dragen
de ander blijft (onbewust) ontladen
En voor je het weet zit je in een dynamiek waarin jij groeit, reflecteert, aanpast…
en de ander vooral reageert.
Niet per se uit onwil.
Maar omdat dit is wat diegene nu kan.
De grens van wat je kunt dragen
Dit is een van de lastigste stukken in relaties.
Je kunt iemand:
steunen
spiegelen
uitnodigen tot groei
Maar je kunt iemand niet:
meer capaciteit geven
verantwoordelijkheid laten nemen
Dat moet van binnenuit komen.
En hier raakt het aan een eerder thema:
wanneer werk je ergens doorheen, en wanneer erken je dat het niet kan?
Het verschil tussen geduld en jezelf verliezen
Geduld is gezond.
Ruimte geven ook.
Maar er is een grens waar geduld verandert in jezelf verlaten.
Je kunt jezelf afvragen:
groei ik hier nog, of ben ik vooral aan het dragen?
is er beweging, of blijf ik hopen dat het komt?
voel ik me gezien, of vooral verantwoordelijk?
Eerlijke antwoorden hierop brengen vaak meer helderheid dan nog een gesprek.
Wat vraagt dit van jou?
Niet om harder te werken.
Niet om nóg beter te communiceren.
Maar om iets anders:
zien wat er werkelijk gebeurt, zonder het mooier te maken
erkennen wat iemand kan — en wat niet
en jezelf daarin serieus nemen
Dat is geen hardheid.
Dat is volwassen liefde.
Tot slot
Niet alles wat niet werkt, komt doordat jullie het niet goed genoeg doen.
Soms zit het in een mismatch:
in draagkracht
in verantwoordelijkheid
in waar iemand op dit moment is
En hoe pijnlijk ook:
Niet iedereen die je liefhebt, kan je ontmoeten waar jij bent.
De vraag is dan niet alleen: houden we van elkaar?
Maar ook:
kunnen we elkaar dragen op de plek waar we nu staan?
Opmerkingen