Wat doe dit met mij? 𖤓 Je emoties en lichaam als feedback op wat er binnen komt

❝ Niet alles wat je raakt, is slecht voor je.

Niet alles wat prettig voelt, is goed voor je.

Maar je lichaam geeft informatie. ❞

Je kijkt een film.

Je scrolt door Instagram.

Je luistert naar een gesprek.

Je zet muziek aan.

Je leest het nieuws.

Je bent een middag met iemand samen.

Je hoort een mening.

Je ziet een beeld.

Je loopt een ruimte binnen.

En zonder dat je er bewust over nadenkt, gebeurt er iets.

Je adem verandert.

Je schouders trekken omhoog.

Je buik spant zich aan.

Of juist:

je ademt dieper.

Je wordt nieuwsgierig.

Je voelt ruimte.

Je krijgt zin om iets te maken.

Je voelt je meer aanwezig.

Meer verbonden.

Meer jezelf.

We zijn de hele dag bezig met wat we consumeren.

Niet alleen met eten.

Ook met beelden.

Woorden.

Geluiden.

Mensen.

Verhalen.

Informatie.

Ideeën.

Energie in de gewone, menselijke betekenis van het woord: de sfeer en innerlijke toestand die iets bij je oproept.

En misschien stellen we ons daar verrassend weinig één heel eenvoudige vraag bij:

❝ Wat doet dit eigenlijk met mij? ❞

𖤓

➸ Je consumeert veel meer dan voedsel

Bij het woord consumeren denken we vaak aan wat we eten en drinken.

Maar to consume betekent letterlijk ook: iets tot je nemen.

En dat doen we de hele dag.

» de eerste berichten die je ’s morgens op je telefoon ziet

» het nieuws dat op de achtergrond aanstaat

» de accounts die je volgt

» de films en series die je kijkt

» de podcasts die je beluistert

» de muziek die je opzet

» de gesprekken waaraan je deelneemt

» de mensen met wie je veel tijd doorbrengt

» de plekken waarin je verblijft

» de woorden die anderen tegen je zeggen

» en natuurlijk de gedachten die je zelf steeds opnieuw herhaalt

Het komt binnen.

Niet alles even diep.

Niet alles even lang.

Maar je lichaam kan erop reageren.

En dat maakt je lichaam interessant.

Niet als onfeilbare waarheidsmachine.

Wel als informatiebron.

➸ Je lichaam reageert vaak voordat je er woorden voor hebt

Misschien ken je dat.

Je kijkt naar iets en merkt ineens dat je kaken gespannen zijn.

Je hebt twintig minuten gescrold en voelt je daarna kleiner dan ervoor.

Je praat met iemand en merkt dat je voortdurend je adem inhoudt.

Je luistert naar muziek en voelt ineens iets in je borst opengaan.

Je loopt door het bos en merkt pas na tien minuten:

❝ O. Ik adem weer. ❞

Of iemand zegt iets wat je confronteert en je hele lichaam reageert.

We kunnen daar heel snel een conclusie aan verbinden:

❝ Dit geeft me een slecht gevoel, dus dit is slecht voor mij. ❞

Maar daar wil ik juist niet naartoe.

Ik vind iets anders interessanter:

❝ Hé. Mijn lichaam reageert.Wat gebeurt hier? ❞

Dat is een wezenlijk verschil.

Je lichaam hoeft niet onmiddellijk te beslissen.

Het kan je eerst uitnodigen om te luisteren.

𖤓

➸ Verkramping en verruiming

Een onderscheid dat ik zelf heel bruikbaar vind, is kijken naar de beweging die iets in je oproept.

VERKRAMPING ↔ VERRUIMING

Verkramping kan bijvoorbeeld voelbaar zijn als:

» spanning

» vernauwing

» onrust

» gejaagdheid

» verwarring

» jezelf kleiner voelen worden

» afstand van jezelf

» oppervlakkiger ademen

» vastzetten

» innerlijke strijd

Verruiming kan bijvoorbeeld voelbaar zijn als:

» ruimte

» helderheid

» vrijer ademen

» verbinding

» nieuwsgierigheid

» vertrouwen

» inspiratie

» zachtheid

» levendigheid

» meer jezelf voelen

Maar nu komt het belangrijkste gedeelte:

dit is geen groen-rood stoplicht.

Verkramping betekent niet automatisch:

❝ NEE. Dit is slecht. ❞

En verruiming betekent niet automatisch:

❝ JA. Dit is goed. ❞

Je lichaam geeft feedback.

En feedback vraagt soms om onderzoek.

Niet om blind gehoorzamen.

𖤓 WAT DOET DIT MET MIJ?

Uit The Inner Atlas™ / The E-Motion E-Journey™ : een visuele reis door de onzichtbare binnenwereld van de mens, als onderdeel van The E-Motion Method™.

➸ Want iets kan confronterend én constructief zijn

Stel dat iemand je eerlijke feedback geeft.

Je voelt onmiddellijk spanning.

Au.

Je wilt jezelf verdedigen.

Je voelt irritatie.

Misschien schaamte.

Misschien wil je het gesprek het liefst beëindigen.

Als je alleen zou werken met:

verkramping = slecht

dan zou je kunnen concluderen:

❝ Deze persoon past niet bij mij. ❞

Maar misschien zei diegene iets wat je eigenlijk nodig had om te horen.

Misschien raakt het een blinde vlek.

Misschien vraagt het leven op dat moment niet om comfortabeler te worden, maar om eerlijker te kijken.

Hetzelfde kan gebeuren wanneer je een grens stelt.

Je hart bonst.

Je buik trekt samen.

Je bent bang dat iemand boos wordt.

Je lichaam geeft spanning.

Maar de diepere beweging kan tegelijkertijd zijn:

❝ Ja. Dit klopt. Ik wil mezelf hierin niet meer verlaten. ❞

Of je begint iets nieuws.

Je solliciteert.

Je deelt je werk.

Je spreekt voor een groep.

Je gaat een moeilijk gesprek aan.

Je kiest voor iets waar je werkelijk naar verlangt.

Spannend?

Absoluut.

Niet-helpful?

Niet noodzakelijk.

Soms staat er aan de andere kant van spanning juist iets wat belangrijk voor je is.

➸ Niet alle spanning betekent gevaar

Ons zenuwstelsel reageert niet alleen op werkelijk gevaar.

Het kan ook reageren op onzekerheid, nieuwigheid, herinneringen, verwachtingen en situaties die we nog niet goed kennen.

Daardoor kan iets wat veilig genoeg is tóch spanning oproepen.

Dat betekent niet dat je lichamelijke signalen moet negeren.

Integendeel.

Je merkt ze op.

Maar in plaats van onmiddellijk:

❝ Spanning, dus weg. ❞

kun je nieuwsgierig worden:

❝ Waar reageer ik precies op? ❞

❝ Is er werkelijk iets onveiligs? ❞

❝ Wordt hier een oude angst geraakt? ❞

❝ Is dit een grens? ❞

❝ Is dit spannend omdat het nieuw is? ❞

❝ Is dit moeilijk én belangrijk voor mij? ❞

❝ Voel ik onder de spanning misschien ook nieuwsgierigheid, betekenis of levendigheid? ❞

Het doel is niet om jezelf uit iedere spanning te praten.

Het doel is om beter te leren onderscheiden.

➸ En iets prettigs is niet automatisch voedend

De andere kant vind ik minstens zo interessant.

Want iets kan op korte termijn heerlijk voelen en je op langere termijn helemaal niet geven wat je nodig hebt.

Nog een aflevering.

Nog even scrollen.

Nog iets kopen.

Nog een uur vermijden wat je eigenlijk wilde doen.

Op dat moment:

lekker.

Makkelijk.

Ontspannend.

Maar hoe voel je je erna?

Dat is een prachtige tweede vraag.

Niet alleen:

❝ Hoe voelt dit terwijl ik het doe? ❞

Maar ook:

❝ Hoe laat dit mij achter? ❞

Voel je je gevoed?

Rustiger?

Helderder?

Meer aanwezig?

Meer verbonden?

Of merk je achteraf:

onrust.

leegte.

vergelijking.

afstomping.

vermoeidheid.

versnipperde aandacht.

afstand van jezelf.

Dat verschil is interessant.

Sommige dingen verdoven.

Andere dingen voeden.

En van buitenaf kunnen ze soms bijna hetzelfde lijken.

➸ De vraag is dus niet alleen: voelt dit goed?

Ik zou de vraag daarom groter maken.

Niet alleen:

❝ Voelt dit goed of slecht? ❞

Maar:

❝ Wat doet dit met mij? ❞

➵ Wat gebeurt er in mijn lichaam?

➵ Wat gebeurt er met mijn adem?

➵ Wat gebeurt er met mijn aandacht?

➵ Wat gebeurt er met mijn gedachten?

➵ Voel ik me daarna helderder of verwarder?

➵ Meer aanwezig of meer afgestompt?

➵ Meer verbonden of verder van mezelf?

➵ Geeft het me iets of put het me vooral uit?

➵ Brengt het me dichter bij hoe ik wil leven?

➵ Is de spanning die ik voel een grens, of misschien de spanning van groei, eerlijkheid of nieuwigheid?

En misschien wel mijn favoriete vraag:

❝ Wie word ik wanneer ik hier veel van binnenlaat? ❞

𖤓

➸ Je digitale omgeving is óók een omgeving

We denken bij onze omgeving misschien aan ons huis, onze werkplek, de natuur en de mensen om ons heen.

Maar hoeveel uur per week brengen we door in een omgeving die niet fysiek om ons heen staat?

Je telefoon.

Je feed.

Je scherm.

Ook daar bevind je je ergens.

Je kunt een kamer opruimen omdat je merkt dat rommel onrust geeft.

Maar hoe vaak ruimen we onze digitale omgeving op?

Welke accounts zie je iedere dag?

Wat voor beelden komen steeds opnieuw binnen?

Welke gesprekken lees je?

Welke emoties worden voortdurend geactiveerd?

Welke ideeën worden zo vaak herhaald dat ze normaal beginnen te klinken?

Welke content laat je lachen, denken, leren, creëren of verbinden?

En welke content laat je bijna iedere keer onrustiger, bozer, banger, leger of kleiner achter?

Niet omdat je alleen nog maar naar zonsondergangen en inspirerende teksten moet kijken.

Ook moeilijke informatie kan waardevol zijn.

Maar je mag bewust worden van je mentale voedingsomgeving.

Je hoeft niet alles binnen te laten alleen omdat het beschikbaar is.

➸ Hetzelfde geldt voor nieuws

Geïnformeerd zijn kan belangrijk zijn.

Maar er is een verschil tussen bewust informatie tot je nemen en jezelf urenlang blootstellen aan een eindeloze stroom van alarmerende beelden, meningen en updates.

Je kunt jezelf afvragen:

❝ Wat heb ik nodig om geïnformeerd te zijn? ❞

en:

❝ Vanaf welk punt ben ik niet meer informatie aan het verzamelen, maar mijn systeem voortdurend aan het activeren? ❞

Die grens zal niet voor iedereen hetzelfde zijn.

En hij hoeft ook niet iedere dag hetzelfde te zijn.

Misschien kun je vandaag veel hebben.

Misschien is je systeem morgen moe en heb je minder ruimte.

Luisteren naar jezelf betekent ook dat je die verschillen mag respecteren.

➸ Films, series en muziek doen ook iets met je

Dit geldt net zo goed voor entertainment.

Misschien kan iemand naast jou zonder moeite naar een heel intense film kijken en daarna heerlijk slapen.

En misschien merk jij dat dezelfde beelden uren later nog door je lichaam gaan.

Dan hoef je daar geen probleem van te maken.

Je hoeft ook niet te bewijzen dat je ertegen kunt.

Je kunt simpelweg constateren:

❝ Dit komt behoorlijk sterk bij mij binnen. ❞

En vervolgens kiezen.

Misschien kijk je niet.

Misschien kijk je iets anders.

Misschien stop je halverwege.

Misschien merk je dat je het wél wilt zien, maar op een ander moment.

Misschien wil je onderzoeken waarom iets je zo raakt.

Alles mag.

Wat ik alleen níét zou willen, is dat emotioneel werk een nieuwe manier wordt om jezelf te overrulen.

❝ Ik moet hier gewoon op releasen zodat ik deze film kan kijken. ❞

Waarom?

Misschien wil je die film helemaal niet kijken.

Vrijheid is niet dat je jezelf zover kunt krijgen dat alles acceptabel wordt.

Vrijheid is ook dat je kunt voelen:

❝ Nee, dank je. Dit hoef ik niet binnen te laten. ❞

➸ Je hoeft je grens niet weg te releasen

Dit vind ik belangrijk genoeg om apart te benoemen.

Persoonlijke ontwikkeling kan soms ongemerkt veranderen in een project waarin ieder ongemak iets wordt dat we moeten overwinnen.

Je voelt weerstand?

Loslaten.

Je voelt spanning?

Onderzoeken.

Je voelt een nee?

Nog dieper kijken.

Maar soms is een nee gewoon informatie.

Misschien is iets te veel.

Misschien ben je moe.

Misschien past iets niet bij je.

Misschien wil je het simpelweg niet.

Je hoeft niet iedere grens te behandelen alsof er een blokkade achter zit.

Je kunt je emoties onderzoeken én je grens respecteren.

Die twee hoeven elkaar niet tegen te spreken.

➸ Maar pas ook op dat je wereld niet steeds kleiner wordt

En hier komt de andere kant.

Want als we ieder ongemakkelijk lichaamssignaal gaan gebruiken als reden om iets te vermijden, kan onze wereld ook steeds kleiner worden.

Geen moeilijke gesprekken.

Geen kritiek.

Geen nieuwe situaties.

Geen onzekerheid.

Geen risico.

Geen dingen die we nog niet kunnen.

Geen mensen die anders denken.

Alles wat spanning geeft, eruit.

Dat is óók niet de vrijheid waar ik naartoe wil.

Daarom vind ik het woord onderzoeken zo belangrijk.

Niet:

❝ Mijn lichaam zegt nee, einde verhaal. ❞

Maar:

❝ Mijn lichaam reageert. Ik luister. Wat probeert dit mij te vertellen? ❞

Soms is het antwoord:

STOP.

Soms:

RUST.

Soms:

GRENS.

Soms:

DIT PAST NIET BIJ MIJ.

En soms:

DIT IS SPANNEND OMDAT HET BELANGRIJK VOOR ME IS.

Dat onderscheid leer je niet uit een schema.

Je leert het door steeds beter bij jezelf aanwezig te zijn.

➸ Confrontatie kan juist verruimen

Een van de redenen waarom ik niet simpelweg wil zeggen volg verruiming, is dat echte verruiming soms begint met confrontatie.

Een boek kan iets in je raken waar je liever niet naar keek.

Een vriend kan je liefdevol wijzen op gedrag dat niet bij je waarden past.

Een therapeut kan een vraag stellen waarop je liever geen antwoord geeft.

Een grens van iemand anders kan pijnlijk zijn.

Nieuwe informatie kan een overtuiging aan het wankelen brengen.

Dat kan eerst helemaal niet ruim voelen.

Het kan schuren.

En toch kan er later iets gebeuren.

Je ziet meer.

Je begrijpt meer.

Je hoeft iets niet langer te verdedigen.

Er ontstaat bewegingsruimte.

Daarom zou ik niet alleen vragen:

❝ Geeft dit verkramping of verruiming? ❞

maar ook:

❝ Waar leidt deze ervaring mij naartoe? ❞

Is de confrontatie constructief?

Helpt ze me werkelijk kijken?

Kom ik dichter bij de werkelijkheid, mezelf of de ander?

Of word ik structureel kleiner, verwarder en verder van mezelf?

Dat zijn veel rijkere vragen.

➸ Mensen doen ook iets met je

Je kent misschien mensen bij wie je na een uur denkt:

❝ Ik voel me weer helemaal mezelf. ❞

En misschien zijn er ook contacten waarna je merkt dat je leegloopt.

Ook hier wil ik voorzichtig zijn met snelle conclusies.

Het internet staat vol met taal waarmee we mensen onmiddellijk kunnen categoriseren.

Toxisch.

Negatief.

Energiezuiger.

Maar een lichamelijke reactie vertelt niet automatisch wie de ander is.

Ze vertelt in eerste instantie iets over wat er in jou gebeurt in het contact.

Dat kun je onderzoeken.

Moet je jezelf voortdurend aanpassen?

Voel je ruimte om eerlijk te zijn?

Worden je grenzen gerespecteerd?

Ben je voortdurend bezig met goedkeuring krijgen?

Kun je ontspannen?

Is er wederkerigheid?

Kun je jezelf blijven wanneer jullie het oneens zijn?

Word je uitgedaagd op een manier die je laat groeien?

Of raak je steeds verder bij jezelf vandaan?

Je hoeft iemand niet tot slecht mens te verklaren om te mogen constateren:

❝ Deze dynamiek is niet goed voor mij. ❞

En je hoeft iemand die je confronteert niet uit je leven te verwijderen alleen omdat je lichaam even verkrampt.

Weer:

voel.

Onderzoek.

Kies.

𖤓

➸ Van Rinkeldekinkel naar bewust kiezen

In mijn vorige artikel schreef ik over Rinkeldekinkel: het moment waarop een verkrampende emotie als een klein belletje kan functioneren.

❝ Hé… wat heb ik net gedacht of geloofd? ❞

Dat principe kunnen we hier breder meenemen.

Je kijkt.

Luistert.

Scrollt.

Praat.

Leest.

En je merkt:

verkramping.

Rinkeldekinkel.

Niet:

❝ Dit moet onmiddellijk weg. ❞

Maar:

❝ Wat gebeurt hier? ❞

Misschien ontdek je een overtuiging.

Misschien een grens.

Misschien overprikkeling.

Misschien verdriet.

Misschien angst voor iets nieuws.

Misschien gezonde spanning.

Misschien een behoefte.

Misschien simpelweg:

❝ Ik vind dit niet fijn en ik wil hiermee stoppen. ❞

Ook dat mag informatie zijn.

➸ Een kleine consumptiecheck

Je kunt hier vandaag eens mee experimenteren.

Niet obsessief.

Niet de hele dag analyseren.

Kies één ding.

Bijvoorbeeld Instagram.

Een podcast.

Het nieuws.

Een serie.

Een gesprek.

Een persoon.

Muziek.

Of een uur op je telefoon.

En vraag vóórdat je begint:

❝ Hoe voel ik me nu? ❞

Niet alleen emotioneel.

Ook lichamelijk.

Hoe adem je?

Hoe voelt je buik?

Hoe helder is je hoofd?

Hoe aanwezig voel je je?

Doe vervolgens wat je wilde doen.

En vraag daarna opnieuw:

❝ Wat doet dit met mij? ❞

Merk op.

Zonder onmiddellijk oordeel.

Misschien ontdek je iets.

➸ Niet: wat moet ik vermijden? Maar: wat wil ik voeden?

Dit is uiteindelijk de beweging die ik het interessantst vind.

Want wanneer je alleen maar gaat zoeken naar alles wat je verkrampt, wordt je leven één groot vermijdingsproject.

Daar wil ik niet heen.

Ik wil ook vragen:

❝ Waar kom ik van tot leven? ❞

Welke muziek?

Welke mensen?

Welke boeken?

Welke gesprekken?

Welke plekken?

Welke beelden?

Welke vormen van stilte?

Welke kunst?

Welke natuur?

Welke ideeën?

Welke bezigheden?

Waar merk je:

❝ Meer hiervan. ❞

Niet vanuit honger.

Niet vanuit:

❝ Ik heb dit nodig om oké te zijn. ❞

Maar vanuit herkenning.

Dit voedt iets wat ik graag wil leven.

Misschien creativiteit.

Liefde.

Rust.

Speelsheid.

Moed.

Nieuwsgierigheid.

Schoonheid.

Verbinding.

Betekenis.

Levendigheid.

Je kunt niet bepalen wat er allemaal in de wereld bestaat.

Maar je hebt vaak wél enige invloed op waar je herhaaldelijk je ogen, oren, aandacht en tijd aan geeft.

En wat je aandacht geeft, krijgt daarmee meer plaats in je ervaring.

𖤓 FEEL WHAT’S HERE.

FEED WHAT MAKES YOU COME ALIVE. 𖤓

Dat is voor mij de nuance.

Niet:

voel alleen wat fijn is.

Maar:

voel wat er is.

En wanneer je hebt geluisterd, gevoeld en onderzocht:

voed bewust wat je wilt laten groeien.

Je hoeft het donker niet te ontkennen om je naar het licht te mogen keren.

Je hoeft verdriet niet weg te maken om ook schoonheid binnen te laten.

Je hoeft angst niet te overstemmen om moed te voeden.

Je hoeft niet alles uit je omgeving te verwijderen wat je ooit confronteert.

Maar je hoeft jezelf ook niet voortdurend vol te stoppen met dingen waarvan je allang merkt:

❝ Hier word ik niet meer van wie ik wil zijn. ❞

➸ RELEASE ∞ REMEMBER ∞ RISE

Ook hier zie ik dezelfde beweging terug.

RELEASE

Laat los wat je niet eindeloos hoeft vast te houden of voeden.

Soms een gedachte.

Soms een verhaal.

Soms een gewoonte.

Soms iets wat je telkens opnieuw consumeert terwijl je allang merkt wat het met je doet.

REMEMBER

Keer terug.

Naar je lichaam.

Naar aanwezigheid.

Naar je waarden.

Naar wat werkelijk belangrijk voor je is.

Naar jezelf vóórdat de wereld de hele dag aan je aandacht trok.

RISE

En kies vanuit daar opnieuw.

Wat wil je binnenlaten?

Wat wil je voeden?

Waar wil je aandacht aan geven?

Waar wil je naartoe bewegen?

Niet vanuit angst voor alles wat je kan beïnvloeden.

Maar vanuit bewustzijn van wat je wilt cultiveren.

𖤓

➸ Misschien is dit de echte vraag

Niet:

❝ Is dit goed of slecht? ❞

Niet:

❝ Geeft dit mij een fijn gevoel? ❞

Zelfs niet alleen:

❝ Geeft dit verkramping of verruiming? ❞

Maar:

❝ Wat doet dit met mij? ❞

❝ Wat vertelt mijn lichaam mij? ❞

❝ Wat wordt hier geraakt? ❞

❝ Is dit een grens of een groeirand? ❞

❝ Is dit confronterend én constructief? ❞

❝ Voedt dit mij of verdooft het mij? ❞

❝ Hoe laat dit mij achter? ❞

❝ En wil ik hier meer van binnenlaten? ❞

Misschien hoef je niet onmiddellijk het antwoord te weten.

Misschien is het al genoeg om de vraag vaker te stellen.

Want zodra je begint op te merken wat alles wat je consumeert met je doet, verandert er iets.

Je bent niet meer alleen degene bij wie de wereld voortdurend binnenkomt.

Je wordt ook degene die kan kiezen wat een plek krijgt.

Niet alles.

Niet altijd.

Maar steeds een beetje bewuster.

En misschien is dát wel een van de stilste vormen van zelfzorg:

niet alleen leren omgaan met wat je voelt,

maar ook leren kijken naar wat je iedere dag opnieuw voedt.

𖤓

❝ Voel wat er is.Onderzoek wat het je vertelt.En kies bewust wat je wilt voeden. ❞

RELEASE ∞ REMEMBER ∞ RISE

➸ Verder lezen

Dit artikel sluit aan op Geloof niet alles wat je denkt, waarin ik dieper inga op het Prisma van Creatie van Vera Helleman, Rinkeldekinkel, de sneeuwbal en hoe een kleine gedachte kan uitgroeien tot een hele lawine wanneer we haar blijven voeden.

Daar leer je de andere kant van hetzelfde principe:

niet alleen wat laat ik van buitenaf binnen?

maar ook:

wat blijf ik van binnenuit voeden?

Samen komen ze voor mij terug bij één beweging:

❝ Wat gebeurt er in mij 〰️ en wat kies ik vanaf hier? ❞

The E-Motion Method™ gebruikt lichaamsgerichte aandacht, emotionele bewustwording en reflectie als hulpmiddelen voor zelfonderzoek. Lichamelijke signalen kunnen waardevolle informatie geven, maar zijn geen onfeilbare maatstaf voor waarheid, veiligheid of wat objectief de juiste keuze is.