Voelen om het weg te krijgen is ook jezelf verlaten

❝Zelfverlating begint niet pas wanneer je jezelf aanpast aan een ander.

Het kan al beginnen op het moment waarop iets in jou verschijnt en jij het alleen welkom heet op voorwaarde dat het weer verdwijnt.❞

Ik ben vóór voelen.

Radicaal vóór voelen.

Niet alleen de prettige emoties. Ook angst. Verdriet. Boosheid. Schaamte. Jaloezie. Gemis. Alles wat we liever overslaan, oplossen of zo snel mogelijk achter ons laten.

Want wat je niet wilt voelen, verdwijnt niet automatisch. Weerstand kan een emotie juist vastzetten. Onderdrukking kan haar op andere manieren laten terugkomen. En pas wanneer je bereid bent werkelijk te ontmoeten wat er in je leeft, ontstaat er ruimte.

Voelen is geen probleem.

Niet willen voelen is vaak juist het probleem.

Dat geloof ik nog steeds.

Misschien zelfs sterker dan ooit.

Maar juist omdat ik zo vóór voelen ben, zag ik een valkuil die ik eerst niet zag.

Een subtiele.

Je kunt namelijk alles ‘goed’ doen.

Je kunt stoppen met vluchten.

Naar je lichaam gaan.

De emotie lokaliseren.

Ademen.

Erbij blijven.

Haar helemaal toelaten.

En ondertussen kan er onder al die bereidheid nog steeds één stille opdracht liggen:

❝Voel het maar goed 〰️ dan gaat het weg.❞

Toen ik dát begon te zien, veranderde er iets fundamenteels.

Want ineens begreep ik:

je kunt een emotie volledig voelen en haar tegelijkertijd nog steeds niet werkelijk welkom heten.

ALS VOELEN EEN MANIER WORDT OM NIET MEER TE HOEVEN VOELEN

Dat is de paradox.

Je voelt verdriet 〰️ zodat je het kunt loslaten.

Je laat angst toe 〰️ zodat je weer vertrouwen kunt voelen.

Je blijft bij boosheid 〰️ in afwachting van het moment waarop ze zakt.

Je verwelkomt wat er is 〰️ omdat je hebt geleerd dat weerstand het alleen maar langer laat duren.

Het ziet eruit als acceptatie.

Het voelt misschien zelfs als acceptatie.

Maar ergens onder die acceptatie kan nog steeds een voorwaarde liggen:

❝Je mag er zijn 〰️ zolang je daarna maar weggaat.❞

En toen zag ik iets wat veel verder ging dan een techniek.

Voelen om iets weg te krijgen is óók een vorm van weerstand.

Een veel subtielere vorm.

De emotie wordt niet meer weggeduwd.

Ze wordt niet ontkend.

Ze mag zelfs helemaal gevoeld worden.

Maar de relatie ermee is nog steeds:

ik wil uiteindelijk niet dat je er bent.

ZELFS ACCEPTATIE KAN EEN ONDERHANDELING WORDEN

Dat vond ik confronterend.

Want hoeveel zachter kun je ogenschijnlijk met jezelf omgaan dan zeggen:

Je mag er zijn.

Maar als daar onbewust achteraan komt:

…omdat ik weet dat je dan sneller verdwijnt,

dan is acceptatie een middel geworden om verandering af te dwingen.

Dat is geen volledige toestemming.

Dat is een onderhandeling.

En misschien zit precies daar een diepere laag van voelen.

Niet alleen:

➵ Ben ik bereid dit te voelen?

Maar:

➵ Ben ik bereid dit te voelen als het daardoor níét weggaat?

Daar wordt het interessant.

Mag verdriet er zijn wanneer het morgen nog verdriet is?

Mag angst aanwezig zijn zonder dat je haar onmiddellijk hoeft om te zetten in vertrouwen?

Mag boosheid bestaan zonder dat ze zo snel mogelijk zachter, wijzer of liefdevoller moet worden?

Mag iets pijn doen zonder dat je tijdens het voelen al staat te wachten op verlichting?

❝Mag ik bij mezelf blijven als voelen mij niet onmiddellijk brengt waar ik naartoe wil?❞

VOELEN IS GEEN TRANSACTIE

Misschien maken we ongemerkt een transactie van voelen:

Ik geef jou mijn aandacht 〰️ en jij geeft mij daarna rust.

Ik geef jou ruimte 〰️ en jij laat mij vervolgens los.

Ik stop met vechten 〰️ en in ruil daarvoor verdwijn jij.

Maar werkelijke aanwezigheid sluit zo’n contract niet.

Ze zegt niet:

❝Ik blijf bij je totdat je weg bent.❞

Ze zegt:

❝Ik blijf bij je omdat je er bent.❞

Dat is een wezenlijk verschil.

En juist daar wordt voelen voor mij nog veel krachtiger.

Niet als techniek om van een emotie af te komen.

Niet als tussenstation naar een ‘betere’ staat.

Maar als een vorm van zelftrouw.

Dit leeft nu in mij.

Dus dit deel van mij hoeft niet alleen te zijn.

DAT BETEKENT NIET DAT JE EMOTIES MOET VASTHOUDEN

Dit is belangrijk.

Het antwoord op voelen om het weg te krijgen is niet:

dan moet ik zorgen dat het blijft.

Ook dat zou controle zijn.

Een emotie hoeft niet vastgehouden te worden om werkelijk welkom te zijn.

Ze mag bewegen.

Ze mag zachter worden.

Ze mag oplossen.

Ze mag terugkomen.

Ze mag veranderen zodra je haar aandacht geeft.

Of niet.

Het punt is niet of de emotie blijft of verdwijnt.

Het punt is dat jouw aanwezigheid niet afhankelijk wordt van de uitkomst.

En natuurlijk mag je reguleren.

Je mag jezelf kalmeren.

Je mag perspectief zoeken.

Je mag loslaten.

Je mag bewegen naar iets wat voedender voelt.

Voelen hoeft geen eindstation te zijn.

Maar het verdient wel een plek waar het niet onmiddellijk hoeft te bewijzen dat het nuttig is door te verdwijnen.

VOELEN BLIJFT DE WEG

Dus nee, dit inzicht heeft mij niet minder vóór voelen gemaakt.

Juist meer.

Want werkelijk voelen betekent voor mij niet meer:

❝Ik ben bereid alles te voelen, omdat ik weet dat emoties dan kunnen bewegen.❞

Het gaat een laag dieper:

❝Ik ben bereid te voelen omdat dit is wat er nu in mij leeft.❞

Dáár zit voor mij het verschil tussen voelen als methode en voelen als ontmoeting.

Tussen toelaten als strategie en toelaten als werkelijke toestemming.

Tussen:

❝Kom maar 〰️ dan kan ik je loslaten.❞

en:

❝Kom maar.

Ik ben hier.❞

𖤓

Misschien is dat wel de diepste vorm van zelfverbinding:

niet dat je precies weet hoe je een emotie moet verwerken,

maar dat geen enkele emotie eerst hoeft te verdwijnen voordat jij bereid bent jezelf nabij te blijven.

Dus voel.

Voel juist.

Voel wat je liever niet zou voelen.

Voel wat schuurt, trekt, brandt, knijpt of pijn doet.

Maar maak van voelen niet de volgende manier om niet te hoeven voelen.

Want misschien begint werkelijke acceptatie pas wanneer je niet langer tegen een emotie zegt:

❝Je mag er zijn zodat je weg kunt.❞

maar:

❝Je mag er zijn. En als je straks gaat, laat ik je gaan. Als je nog even blijft, blijf ik ook.❞